Tak wybrzmiał Protokół Jury XXIII Festiwalu Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość Przedstawiona” Zabrze 2025!

W składzie: Dorota Buchwald, Dominika Ostałowska, Łukasz Drewniak.

„Po obejrzeniu w dniach 18-24 października sześciu przedstawień konkursowych pragnie podkreślić, że zabrzański Festiwal stanowi od lat istotną formę spojrzenia na polską rzeczywistość. Dzięki niemu dochodzi do zaskakujących i owocnych zderzeń rozmaitych estetyk, stylów pisania i różnorodnej gry aktorskiej. W Zabrzu teatr przegląda się swoim „siłom i środkom scenicznym”, testuje prawdę opowieści, pozwala nam głęboko zrozumieć siebie i świat.

Cieszymy się, że Festiwal powrócił po rocznej przerwie, mamy nadzieje, że także Teatr Nowy w Zabrzu przezwyciężył już trudną sytuację finansową. Festiwal i Teatr stanowią od lat system naczyń połączonych – Festiwal jest okazją dla zespołu teatralnego do skonfrontowania się z przedstawieniami z całej Polski, a Teatr stanowi dla Festiwalu kluczowe oparcie organizacyjne, emocjonalne i tożsamościowe”.

I dalej… „Zapamiętaliśmy kuluarową deklarację pana prezydenta – Kamila Żbikowskiego, że otoczy Teatr i Festiwal mecenatem, czego efekty powinniśmy zobaczyć już za rok przy następnej – XXIV edycji „Rzeczywistości Przestawionej”.

Albo się przesłyszałam, ale takie zapewnienie padło ze sceny w trakcie oficjalnego wystąpienia pana prezydenta, inaugurującego festiwal. Nie była to zatem deklaracja kuluarowa…I ja mocno trzymam kciuki, by na obietnicach sie nie skończyło, bo… No cóż… Byłoby szkoda. Po prostu!

Nad programem festiwalu czuwała sama dyrektor Beata Dąbrowiecka. Jak zapowiadała jeszcze na długo przed wydarzeniem, udało pozyskać się bardzo interesujące realizacje dramatu współczesnego. I to prawda! Ogromna różnorodność, przeinteresujące historie, których wcześniej się nie znało, albo być może kiedyś coś, ale nie miało się aż takiej świadomości.

Jurorzy podkreślali też znaczenie wielu innych poza Dużą Sceną, przestrzeni teatralnych. „Jest dla nas oczywistym, że repertuar Teatru i Festiwalu powinien mieć możliwość funkcjonowania w różnych przestrzeniach, nie tylko na Dużej Scenie Teatru Nowego, dlatego tak ważne jest istnienie Sceny Kameralnej, którą teatr pozyskał i nigdy nie powinien utracić, tym bardziej, że jej patronem jest dramatopisarz Stanisław Bieniasz, który w swoich sztukach dogłębnie opisywał lokalną „rzeczywistość przedstawioną”. Ta scena musi pozostać przy teatrze! Mam nadzieję! Teatr Nowy bowiem bardzo długo walczył o pozyskanie Sceny w Parku Hutniczym i kiedy to się w końcu udało, pojawiło sie ryzyko jej utraty. Pomyślałam wtedy: „To straszne”, ale na szczęście do tej utraty nie doszło i oby jej widmo już na zawsze zostało zażegnane.

Jury XXIII edycji „Rzeczywistości Przedstawionej” postanowiło przyznać następujące nagrody i wyróżnienia:

Wyróżnienie aktorskie za rolę Sierotki w spektaklu „O królu… który zapomniał… Bajka dla dorosłych” (tekst i reżyseria Paweł Wolak i Katarzyna Dworak) otrzymuje Maria Stępień.

Laury dla Marii Stępień cieszą mnie i interesują oczywiście najbardziej, choć oczywiście gratuluję sukcesów wszystkim zwycięzcom festiwalu. Warto podkreślić, że Maria Stępień jest od niedawna w zespole Teatru Nowego i był to jej pierwszy festiwal i już tak ważny i pełen nagród. – Jestem niezwykle wdzięczna, poruszona i niezmiernie sie cieszę. Jest mi tak miło – mówi Maria Stępień. – Cudownie, że takie spotkania się odbywają i życzę wszystkim uczestnikom festiwalu, by było ich jak najwięcej. Zapraszam wszystkich najserdeczniej na spektakl „O królu, który zapomniał… Bajka dla dorosłych”. To pozycja ambitna! Opowiedziana bardzo lekko, ale widz do domu wraca z refleksją. Cieszę sie, że przyszło mi zagrać taką rolę Sierotki, bo to postać pełna emocji, ciekawej formy i uwielbiam grać takie role – zaznacza Maria Stępień. Tylko ta Sierotka, to znowu nie aż taka sierotka… Ale raczej osoba, która w życiu naszego króla potrafiła nieźle namieszać! – Oj tak, tak… Sierotką jest kiedy trzeba, ale potrafi pokazać, ile mocy w niej drzemie – uśmiecha się aktorka. Czyli niezła cwaniara, która potrafi pokazać pazurki.

A ja przyłączam się do polecajki Marii Stępień, bo takiej propozycji na zabrzańskiej scenie jeszcze nie było. Warto zobaczyć i oddać się przemyśleniom, czy tak naprawdę jest sie z czego śmiać?

Trzy równorzędne nagrody aktorskie trafiają do:

– Agnieszki Przepiórskiej za rolę Ireny K. w przedstawieniu Ocalone w reżyserii Mai Kleczewskiej według tekstu Piotra Rowickiego z Domu Spotkań z Historią w Warszawie.

– Karoliny Łukaszewicz za stworzenie postaci Luizy Biedermann w spektaklu „Biedermannowie” w reżyserii Adama Orzechowskiego według tekstu Anny Wakulik z Teatru Powszechnego w Łodzi.

– Arkadiusza Wójcika za rolę Brunona Biedermanna w tym samym przedstawieniu.

Sześć równorzędnych nagród aktorskich dla aktorów:

zespołu Teatru Powszechnego im. Jana Kochanowskiego w Radomiu za spektakl „Tęsknię za domem” według tekstu i w reżyserii Radosława B. Maciąga: Izabeli Brejtkop | Iwony Pieniążek | Natalii Samojlik | Piotra Kondrata | Filipa Łannika | Mateusza Palucha

Nagrodę za wizualizacje wykorzystane w spektaklu „Ocalone” otrzymuje Krzysztof Garbaczewski.

Nagrodę za reżyserię spektaklu „Tęsknię za domem” według własnego tekstu przyznaliśmy Radosławowi B. Maciągowi.

Nagrodę im. Stanisława Bieniasza w formie medalu, która jest nagrodą dla najlepszego dramatopisarza festiwalu otrzymuje Radosław B. Maciąg.

Teatru Powszechnego im. Jana Kochanowskiego w Radomiu za spektakl Radosława B. Maciąga – ,,Tęsknię za domem”

Jury Młodych XXIII Ogólnopolskiego Festiwalu Dramaturgii Współczesnej “Rzeczywistość Przedstawiona” w Zabrzu w składzie: Aleksandra Czyżewska, Martyna Zadara i Szymon Krasuski po obejrzeniu sześciu konkursowych przedstawień postanowiło przyznać następujące nagrody:

Spektaklowi ,,Biedermannowie” zrealizowanemu w Teatrze Powszechnym w Łodzi za wykreowanie niepowtarzalnego klimatu oraz trzymającej w napięciu atmosfery na ręce reżysera Adama Orzechowskiego.

Spektaklowi ,,Tęsknię za domem” zrealizowanemu w Teatrze Powszehnych im. Jana Kochanowskiego w Radomiu za wyjątkową spójność i wiarygodność świata przedstawionego na ręce reżysera Radosława B. Maciąg.

Maria Stępień za zapadającą w pamięć kreację sceniczną w spektaklu ,,O królu… który zapomniał… bajka dla dorosłych” Pawła Wolaka i Katarzyny Dworak (PiK) w Teatrze Nowym w Zabrzu.

 Przepiórska Agnieszka za niesamowitą wiarygodność sceniczną w spektaklu ,,Ocalone” w reżyserii Mai Klaczewskiej wg. tekstu Piotra Rowickiego z Domu Spotkań z Historią w Warszawie

Spektaklowi ,,Człowiek, jaki jest każdy widzi” Teatru im. Stefana Żeromskiego w Kielcach w koprodukcji z Nowym Teatrem w Warszawie za oprawę wizualną i kostiumy na ręce Marty Kodeniec.